1. Naarmate het aandeel vrij-in-te-delen-tijd wordt vergroot ten opzichte van werktijd, resulteert deze nieuwe verhouding in een bestedingspatroon dat omgekeerd evenredig is met de genereerde gelden.

2. Re 1: Het neefje van Rem Koolhaas ontwerpt schoenen. I like.

3. Ik vond een kind in een achtergelaten buggy in het bos. Waarover later meer.

4. Het cruiseschip de SSRotterdam is die 200 miljoen wel waard hoor. Maar hadden ze nu niet een beetje meer geld aan een fatsoenlijke website kunnen besteden?

5. Mijn werkzame leven is totaal versplinterd. Ooit zal ik de lijn weer zien tussen een rubriek over kroegen, een technologie debatreeks, een essay over de weg van het geld, een Rotterdamse column, en iets met voetbal.

6. Oja, en het nieuwe boek, ooit, wellicht. Laatst gedineerd met vriend over dit thema. Hij was met me eens. De vorm is er. Nu nog een verhaal.

7. Ik vind de dagboeken van Hans Warren per twitter berichtjes verslavender dan per boek. Ja, ik ben wat laat met mijn ontdekking. Na vele tweets heb ik zijn boek gekocht.
Wat een zeikerd. Wel een onbeschaamd eerlijke zeikerd. Wat het weer mooi maakt.

8. De wintersport was goed, dank u. Met dertien graden in de zon skieen. Laat die opwarming van het klimaat maar komen.

9. Wat goed is, komt snel. Als dat zo is, wordt het een slecht essay wat ik komende dagen ga afleveren. Zag net dat de eerste versie stamt uit september 2008. Tijd om af te ronden.

10. Iedere keer als ik denk dat ik die rsi eronder heb, steekt-ie weer de kop op. Als herinnering, vast. Het lijf maakt nederig.

Annick van Dorpe heeft een pastiche wedstrijd georganiseerd. Welke schrijver doe ik hier na?

Nagekomen bericht: Walter van den Berg heeft het geraden 'Als ik het niet ben, dan moet het Hella Haasse zijn.'

Voor de rubriek 'de buurtkroeg' in het AD Rotterdams Dagblad, geplaatst 17 februari 2010

Zondagmiddag in Alexanderpolder. De straten zijn stil, de wind giert door het verlaten winkelcentrum Lage Land. Maar bij Lust is het gezellig. Er is een restaurantgedeelte waar tapas worden geserveerd, en aan de voorkant is Lust een bruine kroeg. Aan de bar zitten drie mannen te dobbelen. Ze komen elke dag klokslag half vier, en dan dobbelen ze tot vijf uur. Al tien jaar lang, toen Lust nog Lamme Goedzak heette.

Op een groot beeldscherm wordt Feyenoord gevolgd. De oudste van de dobbelaars heeft al jaren een Feyenoord seizoenskaart, maar hij is vandaag te slecht ter been om zelf te gaan. Nu heeft een kroegmaatje van hem zijn kaart gekregen. Hij zal zo wel komen, de wedstrijd is bijna afgelopen. Uit het commentaar in de kroeg maak ik op dat de verrichtingen ondermaats zijn. Maar trouwe supporters blijven ze.

Aan hoge kroegtafels zit een stel op leeftijd, handje in handje. Ze drinken rode wijn. De heer is 76. Hij is sinds vier jaar weduwnaar en heeft recent de liefde van zijn leven gevonden. Ze waren allebei niet op zoek, maar het gebeurde gewoon. De vrouw aan zijn zijde straalt. Gemakkelijk is het niet: zij verzorgt thuis haar gehandicapte echtgenoot. Ze is vijftig jaar getrouwd en zal haar man nooit in de steek laten. Maar ze is wel verliefd. Dus af en toe genieten ze van een gestolen moment, en drinken ze hier een wijntje. De dame kijkt op haar horloge. Ze moet naar huis, haar man wacht.

Jeroen komt terug van de thuiswedstrijd van Feyenoord. Samen met de stamgasten wordt de wedstrijd geanalyseerd. Het elftal speelt te compact. De vleugels zijn lam. Ze zijn niet alleen supporter van Feyenoord, maar ook fan van Alexanderpolder. Sommigen wonen er al hun hele leven. Trots vertelt Jeroen dat dit de eerste nieuwbouwwijk van Rotterdam is. Het is goed wonen hier. De mensen kennen elkaar, net een dorp. Nergens is zoveel groen als hier en het ligt heel centraal. Wat nou desolaat. Het is het hart van Rotterdam.

Wat is dat toch, dat ouders zo gebeten zijn op een succesvol kinderfeestje? Ik ben in ieder geval zo'n ouder. Alsof je maar een kans per jaar hebt als ouder om al het andere goed te maken. Ja, onzin. Maar ik wilde het toch wel even heel erg goed doen. Of dacht ik soms dat mijn dochter maar een kans heeft om haar vriendjes te bewijzen hoe leuk zij is? Ook niet. Wat dan wel? Waarom was het zo belangrijk dat het *leuk* werd?

We gingen met 10 kinderen oefenen bij een kindercircus. Dat had ik geweldig en goed voorbereid, zeker als mijn administratieve competenties hierin betrokken worden. Ik had zelfs het telefoonnummer van dat kindercicus meegenomen, voor het geval dat.

Er zo'n geval kwam dus.

Met 10 kindjes stonden we in de kou op de aangegeven locatie te wachten.
We belden aan.
Er werd niet opgengedaan.
We belden naar het telefoonnummer dat ik uit voorzorg had meegenomen.
Een vriendelijke stem op een telefoonbeantwoorder stond mij te woord. Het circus was gesloten.

De kinderen gingen zich vervelen. Ze hadden het koud. Wanneer begon het circus nu?
Mijn dochter zei met tranen in haar ogen: 'Dit is het stomste feestje ooit'.

En toen kwam een jonge vrouw aangefietst. We stonden bij de verkeerde locatie, had ik dat niet gezien in de brief? Nee, ik had alleen hun adres dat op internet staat vermeld overgenomen.

Natuurlijk kwam het goed. Quotes van gasten: 'superdepuper' ; 'ik wil ook zo'n feestje'.
En Lena: 'Het feestje was precies goed.'

Ik stond nog lang stijf van de adrenaline en had twee uur en een fles wijn nodig om te chillen op de bank voor ik naar bed kon. 'They suck you dry', las ik in een ander verband, maar dat is ook van toepassing op 10 kinderen op een kinderfeestje.

Mijn opgave voor volgende keer: energie krijgen uit zo'n kinderfeestje. Moet vast ook kunnen.

De meesten gaan met lichte tegenzin naar conferenties. Maarja, ze moeten netwerken. Of iets verkopen. Of zichzelf aanbieden voor vacante posities. Of acquisitie plegen.
Zo niet ik.
Ik was gisteren bij deze conferentie en ik voelde me als een vis in het water, als een assepoester op een bal, als.. nouja, u krijgt een idee.

En dat u niet denkt dat ik alleen maar aan het zwieren was: we presenteerden een essay dat een paar collega's en ik hebben geschreven. Ons verhaal over 'de weg van het geld' (over staatsfondsen en private equityfondsen en andere private vormen van financiering in het publieke domein) werd nu eens niet als moreel abject gekwalificeerd, en dat vond ik al heel wat.

Ik wil een nieuw beroep. 'Professioneel conferentie-bezoeker.' Voor al uw borrels, diners en panels. Past best op een visitekaartje.

Voor de rubriek 'Boefjes' van het AD Rotterdams Dagblad, geplaatst 9 feb 2010

De rechter doet haar uitspraak: 50 uur werkstraf en 2 weken voorwaardelijke gevangenisstraf.

'Mag het alstublieft meer zijn?' vraagt de Schiedammer. 'Ik heb het daar hartstikke naar mijn zin. Vorige keer heb ik aangeboden om vrijwilliger te worden na het uitdienen van mijn werkstraf, maar dat kon helaas niet volgens de regels. Ik wil graag werken.'

De rechter wil de straf niet verhogen. 'Uw werkervaring moet u op een andere manier verkrijgen, bijvoorbeeld via de Reclassering.'

De Schiedammer is 44 jaar. De groeven in zijn gezicht verraden een ruig leven. Hij heeft nog nooit legaal gewerkt. Tot een paar jaar geleden was hij drugsdealer, maar daar wil hij niets meer mee te maken hebben. Nu solliciteert hij op van alles, maar het lukt niet op een baan te krijgen.
'Ook niet in de steigerbouw?' informeert de rechter. 'U ziet er taai uit, als ik het zo mag zeggen.'
De schudt zijn hoofd. 'Ik heb een strafblad en geen opleiding. Wie wil mij nu hebben?'
Dus zit hij hele dagen thuis, samen met zijn vriendin. Hij staat hier voor mishandeling van haar. Ja, hij had geslagen, maar zij was begonnen. In een dronken bui had ze een mes getrokken. 'Ze is gek op messen.' Hij heeft haar toen hardhandig van zich afgeduwd. En zo was er nog wel eens een worsteling geweest, maar meestal begon zij.

In het rapport van de reclassering staat dat hij een drankprobleem heeft. De rechter zet haar bril af en neemt de brilpoot in haar mond. Had hij te veel gedronken voorafgaand aan die worsteling? 'Wat nou drankprobleem. Al die lui die wijn bij het eten drinken, daar is zogenaamd niets mee aan de hand. En ik drink een paar baccardi's en ben opeens een alcoholist.

De vriendin wordt opgeroepen als getuige. Ja, ze had aangifte gedaan, maar nu zijn ze weer samen. 'Het gaat nu goed tussen ons. Mijn oma komt vaak langs. Die sust. We hebben veel steun aan haar.' De vader van de vrouw zit op de achterste rij en hoort het hoofdschuddend aan.

De dochter.
Ik ging Lena (6) een levensles bijbrengen. Ze stond voor een moeilijke beslissing (wie wel en wie niet uit te nodigen op haar feestje) en ik zou haar hier en nu uitleggen dat je moest luisteren naar je hart, of naar je buik, en dat je diep van binnen heus het antwoord wel had.En als het antwoord niet meteen kwam, dan moest je er gewoon nog een nachtje over slapen.

Lena had niet zoveel vertrouwen in mijn werkwijze. En het duurde zo lang.
We kregen het over andere beslissingen en hoe Lena dat dan deed.
'Ik kies altijd gewoon de middelste.'

De zoon.
Ik ken niemand die zo kieskeurig is als Felix (4). In vriendjes: 'Pietje is mijn vriend niet', zegt hij als een moeder aan mij vraagt of Pietje bij Felix mag spelen.
In kleding 'Dit stofje is niet lekker.' Maar ook in meesters en juffen op school, sport en zwemles. Als het klikt, wordt Felix meteen het lievelingetje van meester of juf, en loopt Felix het vuur uit zijn sloffen. Maar vaker vindt hij de juf of meester h-e-l-e-m-a-a-l niets. Als zo'n juf en meester een uiterst redelijk verzoek heeft, houdt Felix de handen op zijn oren en gaat onder de tafel zitten. In het gunstigste geval. Er willen ook wel eens verbale kwalificaties voor de juf of meester volgen. 'Jij bent dom en je hebt lelijke kleren aan.'

Na een soortgelijk voorval vroeg ik Felix waarom het zo was gelopen. 'Omdat de meester eigenlijk geen meester is. Hij trekt een pak aan van vel, of van huid. En hij doet een masker op van een gezicht. Dan lijkt hij op een meester. Maar het is geen meester.'
'Wat is hij eigenlijk dan?' vroeg ik.
'Een heel strenge vader.'

Max Weber sprak ooit over de roes van intellectuele opwinding in zijn boek 'wetenschap als beroep'. Een paar maal heb ik dat gevoeld. Het gevoel is beter dan verliefdheid.

Gisteren werd ik op dezelfde manier aangeraakt. Ik liep op mijn tenen om het te begrijpen. Ik voelde dat het waar en goed was, maar begrijpen deed ik het niet meteen. Soms vatte ik het, maar als ik het wilde reproduceren, gleden de woorden als warm woestijnzand door mijn vingers. Om bij herlezing, nog een keer, en nog een keer, en opeens: pats. Ik had het. Of niet? Op naar de volgende ijsschots.

Tot half twee 's nachts doorgelezen in Ton Lathouwers. Hij is een zenleraar. Maar ook hoogleraar Slavische letterkunde. De lol en de intensiteit waarmee hij Heidegger, Dostojevski en andere groten citeert, is overdraagbaar. Prachtig.

Voor de rubriek Boefjes van het AD Rotterdams Dagblad, geplaatsts 2 feb 2010

Een man en zijn dochtertje zitten in de wachtruimte bij een rechtszaal. Met een half oog leest hij de krant. Ondertussen speelt hij een Turkse variant op 'er komt een muisje aangelopen' met zijn dochtertje. Ze zal om en nabij de drie zijn. Ze schatert, iedere keer weer alsof het telkens een verassing blijft dat de vingers van haar vader in haar halsje belanden.

Dan brandt de rode lamp naast de deur van de zittingszaal. Een bode, die net nog aan het buurten was met zijn collega's, loopt onmiddellijk de gang door en opent de deur. Luid roept hij de naam van de verdachte, zodat advocaten, belangstellenden en de verdachte weten dat de zaak begint.

De man tilt zijn dochtertje op en loopt naar de deur.
'Kinderen zijn niet toegestaan' zegt de bode.
'Wat moeten we dan?' vraagt de man. 'Ik moet naar binnen.'
De bode overlegt met de rechter.

'Eigenlijk mogen kinderen hier niet komen. Maar vooruit, kom maar', strijkt de rechter over zijn hart.
'Ze zal heel stil zijn meneer de rechter.'

Het meisje dat zoëven nog schaterde, zit nu muisstil op een stoel op de achterste rij, zonder speelgoed, zonder vermaak. Hoelang kan een meisje van drie dat volhouden?
De drieëndertig jarige man uit Dordrecht heeft dronken achter het stuur gezeten. Het is bovendien niet de eerste keer.
'Er rijden toch ook treinen naar Dordrecht? Waarom heeft u geen trein of een taxi genomen?'
De man weet ook wel dat het niet goed is, maar ja, zo is het gelopen die nacht.
De rechter legt een boete van 650 euro op en ook nog een voorwaardelijke rij-ontzegging.

Het dochtertje glijdt van haar stoel en sluipt voorzichtig naar de volgende rij. Ze probeert, nog steeds geluidloos, verschillende stoelen achter elkaar.

De verdachte zegt tegen de rechter dat hij dit wel een erg zware straf vindt.
'Dan kunt u hoger beroep instellen' zegt de rechter enigszins bits.
'Nee, ik ga wel betalen.'

Het meisje klapt in haar handjes als de rechter de zitting sluit, alsof het een prima voorstelling is geweest.

Dit was mijn mooiste film tot nu toe op het IFFR. Sommige bezoekers vielen in slaap, en traag is-ie. Maar dat is juist mooi. Kijk maar eens naar la trilogie chrysalides: